Έχουν περάσει περίπου 18 μήνες από τότε που η ζωή μου άλλαξε με μάλλον δραματικό τρόπο. Για μένα ένας χωρισμός ήταν η αιτία να βιώσω γεγονότα και προσωπικές καταστάσεις που ευτυχώς ως τελικό αποτέλεσμα είχαν να μου διδάξουν πολλά για τη ζωή και για την αξία της, για την ευτυχία και την αγάπη που πρέπει να δείχνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό.

Είμαι 28 χρονών και θεωρώ πραγματικά τυχερό τον εαυτό μου που αγάπησα κι ας πληγώθηκα αρκετά. Ένα μήνα μετά τον χωρισμό μου, άρχισαν να κανουν την εμφάνιση τους σημάδια κατάθλιψης – κάτι που εγώ αρνούμουν-. Δεν είχα ενδιαφέρον για τίποτα, δεν κοιμόμουνα σχεδόν καθόλου – 2 με 3 ώρες καθημερινά-, κουραζόμουν εύκολα, ένοιωθα συνεχώς λυπημένη, απογοητευμένη, έκλαιγα με το παραμικρό και δεν είχα διάθεση για τίποτα και για κανέναν.
(Θα ήθελα στο σημείο αυτό να σας αναφέρω πως η δουλειά μου έχει να κάνει με την ψυχαγωγία και την εμψύχωση παιδιών.)
Έχασα περίπου 10 κιλά σε ένα μήνα. Αιτία φυσικά αυτού η -όχι συνειδητοποημένη -άρνηση μου σε οποιαδήποτε τροφή. Δεν απεύφευγα το φαγητό γιατί ήθελα να αδυνατίσω, δεν έκανα καμία μορφή δίαιτας, απλά δεν έτρωγα ή μάλλον δεν σκεφτόμουν καν ότι έπρεπε να φάω. Έφτασα να είμαι 51 κιλά. Το νούμερο μπορεί να μην ακούγεται τραγικό, σε όλη μου όμως τη ζωή δεν θυμάμαι τον εαυτό μου σε αυτά τα κιλά, ακόμα κι όταν ήμουνα αθλήτρια. Οι αντοχές μου μειώθηκαν, καθ’όλη τη διάρκεια του χειμώνα κρύωνα, δεν είχα διάθεση για τίποτα. Παρόλα αυτά αποφάσισα να δουλεύω περισσότερο. Περνούσα 15 ώρες στο γραφείο μου απλά για να απασχολώ το μυαλό μου. Τρεφόμουν με ένα τοστ όλη τη μέρα, με καφέδες και πολύ τσιγάρο.
Η ψυχολογική πίεση μεγάλωσε περισσότερο όταν ήρθε η περίοδος των Χριστουγέννων αφού οι ψυχαγωγικές παραστάσεις που πραγματοποιώ, αυξήθηκαν λόγω των εορτών. Έκανα 2 ώρες παράσταση και όταν τελείωνα ξέσπαγα σε κλάματα και μέτα πάλι παράσταση και μετά λυγμοί.
Φίλοι και οικογένεια προσπαθούσαν να με εμψυχώσουν, να μου μιλήσουν, να με βγάλουν τουλάχιστον από το σπίτι. Μέχρι που με κατάφεραν! Ένα βράδυ, μετά από 5 μήνες, αποφάσισα να βγω για ένα ποτό. Ο καταπονεμένος όμως οργανισμός μου είχε άλλη άποψη. Λιποθύμησα τρεις φορές στο μαγαζί που βγήκα, χωρίς καν να έχω πιει το μισό από το ποτό μου. Δεν θυμόμουνα καν ότι έπεφτα, ένα κενό. Οι φίλοι μου αποφάσισαν να με πάνε στο νοσοκομείο παρόλες τι δικές μου αντιρρήσεις. Είχαν δίκιο… Πέρασα 6 μέρες στο νοσοκομείο. Ήταν μάλλον απαραίτητες για να συνειδητοποιήσω πόσο κακό κάνω στον εαυτό μου. Σιγά, σιγά άρχισα να τρώω, μείωσα τις ώρες εργασίας μου, άρχισα να ψάχνω νέα ενδιαφέροντα και ταξίδεψα. Λίγο καιρό αργότερα είχα βάλει ήδη τα κιλά μου και ίσως λίγα περισσότερα από αυτά. Ένοιωθα όμως ξανά όμορφη και το κυριότερο ένοιωθα καλά. Είχα ήδη όμως κάνει πολύ κακό στον εαυτό μου. Δεν έτρωγα σε γεύματα, αλλά όποτε θυμόμουν, είχα αποκτήσει άλλες διατροφικές συνήθεις μάλον όχι και τόσο σωστές. Το βάρος μου αυξομειωνόταν σε ρυθμούς τρελλούς.
Αποφάσισα να κάνω άλλο ένα δώρο σε μένα. Ξεκίνησα πρόγραμμα διατροφής, για να σταθεροποιήσω επιτέλους τα κιλά μου και να μάθω να τρέφομαι σωστά. Ο στόχος μου δεν είναι η απώλεια βάρους. Έτσι κι αλλιώς δεν «μου άρεσα» και πολύ αδύνατη. Ο στόχος μου είναι να νοιώσω και πάλι σε αρμονία με το σώμα μου, να αποκτήσω σωστές διατροφικές συνήθειες, να προνοήσω για το σώμα μου και την υγεία μου. Σωστή διατροφή ή και δίαιτα δε σημαίνει στέρηση για να γίνω σαν τα σημερινά ανορεξικά και πολλές φορές αποστεωμένα πρότυπα, αλλά ελέγχω το βάρος μου, αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου, ενισχύω την αυτοπεποίθηση μου.

Αγαπήστε τον εαυτό σας, φροντίστε τον όσο πιο καλά μπορείτε γιατί το αξίζει. Μη ξεχνάτε να κάνετε μία όμορφη σκέψη κάθε μέρα και να χαρίζεται ένα χαμόγελο στους γύρω σας και σε εσάς. Έτσι κι αλλιώς όταν χαμογελάτε είστε πιο όμορφη!

Μοιραστείτε το:

Είμαι στον 6ο μήνα δίαιτας και πολύ κοντά στο στόχο μου. Η δίαιτα αυτή μου άλλαξε τη ζωή, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι το φαγητό.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η διατροφή μου ήταν μια διαιτολογική «κόλαση». Παρ’ όλο που στο οικογενειακό μου περιβάλλον μεγαλώσαμε με τη σωστή μεσογειακή διατροφή, θεωρούσα σωστό το συμπλήρωμα της με άφθονα γλυκά και σνακ, ιδιαίτερα παχυντικά και σε τέτοιες ποσότητες – τα γνωστά ξεσπάσματα- που πολλές φορές έφτανα στην υπερβολή.
Όσο περνούσαν τα χρόνια και οι διατροφικές μου συνήθειες δεν άλλαζαν, καθώς και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε άσκησης, έφτιαξαν ένα σώμα βαρύ, παχουλό και δυσκίνητο. Δεν το καταλάβαινα τότε, και συνέχιζα σταθερά στην ίδια πορεία.
Μετά τον αρραβώνα μου η κατάσταση χειροτέρεψε. Τις περισσότερες φορές η έξοδος μου ήταν καθαρά για φαγητό, και τώρα που το αναπολώ είχα απανωτά γεύματα χωρίς να πεινάω. Πως μπορείς να αντισταθείς άλλωστε όταν ο σύντροφος σου τρέφεται αποκλειστικά με καρμπονάρες, γύρους και λαχταριστές πίτσες;
Ο χωρισμός μας, όχι μόνο με βρήκε βαρύτερη από ποτέ, αλλά μου άφησε και μια ψυχολογική αστάθεια, που σε συνδυασμό με την έλλειψη εργασίας, με έκαναν άνθρωπο να ξεσπάω στο φαγητό. Εκεί έβρισκα το αποκούμπι μου, την ασφάλεια και τη θαλπωρή.
Όταν όμως βρήκα μια σταθερή και σωστή δουλειά, άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό μου σε σχέση με τις άλλες κοπέλες, και άρχισα να συγκρίνω τα σωματικά μου μειονεκτήματα. Έτσι άρχισε και ο αέναος κύκλος της ατελείωτης δίαιτας. Δίαιτα παντός τύπου, με υποκατάστατα – που αργότερα έμαθα ότι δεν ήταν και ότι καλύτερο για τον οργανισμό μου - , με τη δίαιτα του αστροναύτη, των θερμίδων κτλ.
Το αποτέλεσμα; Έχανα τα κιλά, ανέβαινε η αυτοπεποίθηση.. Νόμιζα ότι επειδή έχανα τα κιλά ότι δεν θα πείραζε ένα γλυκάκι.. Οι επισκέψεις μου στο περίπτερο πλήθαιναν κάθε μέρα, όπως και τα κιλά μου και σε χρόνο ρεκόρ ήμουν πάλι εκεί απ’ όπου ξεκίνησα..
Όμως τα χρόνια περνούσαν και το σώμα μου άρχισε να αντιδράει. Τα κιλά έμεναν και η συνεχής αυξομείωση, μου χάλασε το σώμα. Μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Έτρωγα συνέχεια ότι τραβούσε η όρεξη μου – κυρίως λιπαρά και ζάχαρη!!- χωρίς να σταματάω. Μέχρι να που το παντελόνι της φρίκης – αυτό που όχι μόνο δε κουμπώνει αλλά δεν ανεβαίνει κιόλας- με έκανε να βάλω ένα φρένο. Η πειθώ της αδερφής μου με έκανε να επισκεφθώ πρώτη φορά ειδικό για τη διατροφή μου, δώρο δικό της. Κι έτσι ξεκίνησα τη παρακολούθηση, με μια δίαιτα ειδικά φτιαγμένη για μένα. Και δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη, τουλάχιστον ψυχολογικά,
Η πρώτη εβδομάδα ήταν πολύ δύσκολη. Όσο βρισκόμουν στη δουλειά, , μετρούσα τις ώρες για να περάσουν μέχρι το επόμενο μου γεύμα. Στο τέλος της ημέρας έτρωγα και το βραδινό μου κι έπεφτα για ύπνο αμέσως για να μη σκέφτομαι τη πείνα. Πεινούσα, και για τις επόμενες τρεις εβδομάδες. Ποτέ όμως δεν «έσπασα» δεν έφαγα κάτι εκτός διαιτολογίου.(μόνο ίσως προς το τέλος) Ειδικά όταν έβλεπα ότι τα κιλά μου μειώνονταν με σχετικά γρήγορους ρυθμούς, έμενα πιστή παρ όλες τις δυσκολίες. Ούτε ταξίδι δεν ήθελα να πάω για να μην παρεκκλίνω από τη δίαιτα μου.

Όμως επιβραβεύτηκα με το καλύτερο τρόπο, ιδίως όταν το παντελόνι της φρίκης όχι μόνο μου χώρεσε, αλλά τώρα είναι και για πέταμα αφού είναι πολύ φαρδύ πάνω μου.
Η κάθε επίσκεψη μου γινόταν όλο και καλύτερη. Είχε αίσθηση ότι πήγαινα για καφέ με τη φίλη μου, με τα οφέλη της βέβαια- αφού σταθερά έχανα κιλά! Η ικανοποίηση που ένιωθα σε κάθε ραντεβού ήταν απερίγραπτη. Ήταν κάτι που το πέτυχα μόνη μου, ασχέτως των πειρασμών που πέρασαν από μπροστά μου κι ας ήταν δύσκολή η αποφυγή τους. Σε κάθε βήμα μου είχα τη πλήρη υποστήριξη του κέντρου, ακόμη και τη χαρά για κάθε επιτυχία μου, πράγμα που μου ανέβαζε την αυτοπεποίθηση και μου έδινε κουράγιο για να συνεχίσω.

Αυτή τη στιγμή, προσπαθώ να εντάξω στο πρόγραμμα μου και τη γυμναστική, να πάω προς το καλύτερο. Κοιτάζομαι στο καθρέφτη, κοιτάζω τα παλιά μου ρούχα και δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πραγματικά είμαι εδώ.
Δεν θέλω ποτέ ξανά να παχύνω, να νιώσω τη δυσφορία και την αρρώστια του βάρους. Ξέρω όμως πλέον ότι είναι στο χέρι μου. Τώρα μπορώ να ζήσω λίγο διαφορετικά, απ’ τη στιγμή που έχω πετύχει κάτι για το οποίο πάλεψα μόνη μου. Και αξίζει, αξίζει πολύ να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Μοιραστείτε το:

Καλησπέρα, το όνομά μου είναι Ευαγγελία Μπαλλή και είμαι 29 ετών. Ήμουν αθλήτρια πάρα πολλά χρόνια, από 2,5 χρονών κοριτσάκι. Για μια ζωή ήμουν πάρα πολύ αδύνατη και είχα ένα πολύ ωραίο γυμνασμένο κυρίως σώμα. Δεν είχα κάνει ποτέ αυτές τις δίαιτες του εμπορίου που έχουν τα περιοδικά και μια ζωή γυμναζόμουν, γι αυτό και ήμουνα πάντα αδύνατη και με ωραίο σώμα.
Μόλις όμως έγινα 25 χρόνων παράτησα τη γυμναστική γιατί κουράστηκα από την τόση προσπάθεια (έκανα 5,5 ώρες γυμναστική την ημέρα) και έτρωγα κανονικά προς το λίγο, δίνοντας εξετάσεις στην Αθήνα για το μπαλέτο, ήμουνα μπαλαρίνα – και τώρα είμαι αλά το κάνω όχι για να γίνω δασκάλα (γι αυτό έδωσα εξετάσεις και με έκοψαν) αλλά για να διατηρήσω τη γραμμή μου, να είμαι σε φόρμα και να είμαι δυνατή. Όταν έγινα 25 χρονών, μετά τις εξετάσεις παράτησα το χορό γιατί νευρίασα με τους δασκάλους και τους εξεταστές αλλά στην προσωπική μου ζωή ήμουν καλά, γιατί αμέσως εκείνη την εποχή αρραβωνιάστηκα. Δυστυχώς δεν πήγε καλά ο αρραβώνας μου και έβαλα και 30 κιλά, ήμουν 57 και πήγα 87 κιλά.
Στην πορεία όλα πήγαν καλά σε μένα γιατί έκανα πολλές σχέσεις με πολλά καλά παιδιά και έκανα και δικό μου σπίτι και είχα 2 δουλειές. Μία στο μαγαζί μας (είναι εστιατόριο) που είμαι ταμίας, κάθε μέρα εκεί και μία σαν χόμπυ που ασχολούμαι από τα 19, το μοντελινγκ!!! Είμαι ευχαριστημένη και από τις 2 δουλειές και μου αρέσουν και οι 2 και γι αυτό τις κάνω.
Από τα 25 μέχρι τα 29 δούλευα συνέχεια και προσπαθούσα να χάσω αυτά τα 25 κιλά, μάταια όμως γιατί δεν είχα άλλο κουράγιο, αντοχές γιατί τα είχα δώσει όλα για τις εξετάσεις και καταπονήθηκε ο οργανισμός μου, δηλαδή τα “έφτυσα”. Έλα όμως που εγώ ήθελα να είμαι όμορφη, να είμαι δυνατή, να έχω ωραίο σώμα και να μπορώ να κάνω τα πάντα ακόμα και όταν εννοώ ήθελα, εννοώ ότι αυτό με παρακίνησε ότι το ήθελα πολύ και φυσικά εδώ με βοήθησαν το μπαλέτο (η επιθυμία δηλαδή), η διαιτολόγος μου (η σωστή καθοδήγηση), και φυσικά όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα (η οικογένειά μου, όλοι οι άλλοι φίλοι – γιατί μου έλεγαν τα καλύτερα λόγια και με παρότρυναν) και ακόμα κάπου στάθηκα τυχερή!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ότι μετά από τόσες καλές σχέσεις συνάντησα επιτέλους τον άντρα που με ερωτεύτηκε και με ζήτησε για γάμο, στα 28 μου χρόνια! Αρραβωνιάστηκα και εγώ και σε 5 μήνες παντρεύομαι στις 12 Ιουλίου στον Άγιο Δημήτριο. Έτσι από τον Αύγουστο κάνω δίαιτα (από τα 86,6) και μέχρι τώρα που έγινα 29 (γεννήθηκα 1/1/1980) έχω αδυνατίσει 16 κιλά, είμαι 70 κιλά και θέλω 2 – 3 και μετά μπαίνω στην συντήρηση, όπου εκεί θα χάσω περίπου 1 – 2 κιλά και για μια ζωή από δω και πέρα θα είμαι 65 και φυσικά έβαλα μυαλό και ποτέ ξανά ούτε για αστείο να ξανασκεφτώ: Λία φάε και αυτό το κρουασάν και ας παχύνεις και οι χοντροί είναι όμορφοι – ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ, γιατί δεν αστείο και έχω τις βάσεις από το μπαλέτο ότι το σώμα πρέπει να είναι καλλίγραμμο, αδύνατο και φυσικά πάρα πολύ γυμνασμένο (άσε που ξέρω όλα τα μυστικά από κει και όλα τα βήματα του χορού και σε αυτό είμαι τυχερή – ΑΛΗΘΕΙΑ).
Τα γράφω όλα αυτά και ξέρετε μονάχα τι σκεφτόμουν και τι έχω κρατήσει εγώ? Την προσπάθεια των τόσων χρόνων για τον χορό και την προσπάθεια για ένα ωραίο σώμα. Και δεν είναι μονάχα η προσπάθεια είναι και όλα αυτά που περνάς στην διάρκεια (οι εμπειρίες δηλαδή και που κρατάς μερικά πράγματα για τον εαυτό και είναι τα καλύτερα!!!!!!!!!!!!
Τόση ώρα γράφω και σας κούρασα, αλλά είναι ένα απλό γράμμα και δεν είναι απαραίτητο να το διαβάσει κανείς και εγώ ήθελα να τα μοιραστώ γιατί είναι δικές μου εμπειρίες και είναι αυτά που έχω περάσει στην ζωή μου.
Κάπου εδώ θα κλείσω λέγοντας ότι έχω φτάσει στον στόχο μου (αυτό κάνουμε και στο μπαλέτο, βάζουμε στόχους) και ότι μου μένουν ακόμα 2 κιλά που σημαίνει ότι άμα κάνω το πρόγραμά μου κατά γράμμα, προσέξω δηλαδή και συνεχίσω την προσπάθεια μέχρι τα 65 κιλά (έχω ύψος 1,75) θα τα καταφέρω και μετά θα έχω πραγματοποιήσει αυτό που ήθελα ένα ωραίο υγιές σώμα. Είμαι χαρούμενη που μου μένουν 2 κιλά (δηλαδή 2 εβδομάδες δίαιτα) για μένα αυτό δεν είναι τίποτα γιατί κάνω δίαιτα εδώ και 8 μήνες, απλά πρέπει να συγκεντρωθώ λίγο παραπάνω και να μην το πάρω στα αστεία. Αφήστε που τώρα μετά από 4 χρόνια μπορώ να ξαναπάω στο μπαλέτο και να φοράω το πιο όμορφο μου ρούχο, γιατί μοντέλο είμαι και ξέρω ότι τα πιο ωραία ρούχα έχουν κανονικά προς μικρά νούμερα και πίστεψε με νιώθω καλά! Δεν θέλω να σας κρύψω ότι ποτέ δεν είδα την δίαιτα σαν κάτι δύσκολο, αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια και αντοχές. Αυτά από μένα, γιατί εγώ την προσπάθεια την έχω σχεδόν τελειώσει αλλά χρειάζεται και συγκέντρωση σε όλα! Μπορεί να κουράστηκα και να σας κούρασα αλλά ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΑΛΛΗ. 18-02-2009

Μοιραστείτε το:

Έτσι λοιπόν από τον πρώτο κιόλας μήνα της δίαιτας μου – κατά τον οποίο έχασα 5 ½ κιλά – σταμάτησαν οι πόνοι στα πόδια και στη μέση μου, που με βασάνιζαν από τότε που είχα παχύνει. Επίσης δε λαχανιάζω πια όταν περπατώ, τρέχω, ανεβαίνω σκάλες. Μάλιστα επειδή είμαι καπνίστρια νόμιζα ότι το λαχάνιασμα οφειλόταν στο κάπνισμα και ενώ δεν το ελάττωσα, σταμάτησα να λαχανιάζω από τους πρώτους μήνες. Είναι πολλά τα πλεονεκτήματα στο αδυνάτισμα τα οποία δεν είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα. Τελικά όλα πήγαν καλά και αυτή τη στιγμή έχω χάσει 24 κιλά σε 7 μήνες και αισθάνομαι άλλος άνθρωπος.
Καλή επιτυχία και στις δικές σας προσπάθειες.

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Κωνσταντίνα Σουλίδου

Μοιραστείτε το:

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Κατερίνα Ρ.

Μοιραστείτε το: